Nie, nie rysuję "od zawsze", bo cóż to właściwie znaczy?. Nie wliczając obowiązkowego etapu rozwoju psychoruchowego w wieku wczesnodziecięcym, zdarzyło mi się oczywiście popełnić kilka prac, zapewne z okazji jakiegoś L-4. Przyznaję, marzyłam swego czasu o pójściu do liceum plastycznego, ale rodzinka szybko wyprała mi mózg w tej materii. Zważywszy, że w sąsiedztwie mieliśmy malarkę wyprowadzającą koty na smyczy i sławnego aktora z abonamentem w pobliskim barze od wczesnych godzin porannych, jestem skłonna zrozumieć awersję moich bliskich do artystów wszelkiej maści. Artystycznej duszy zresztą nie mam, co najwyżej mogę sobie ucho odciąć. Zapomniałam o sprawie i tyle. Ale kobietom ponoć odbija po trzydziestce. Mnie odbiło gdzieś tak pod koniec minionego roku.